Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Μετά το "κούρεμα" των μισθών έρχεται το "κούρεμα" των δικαιωμάτων (γιατί η απληστία τους δεν έχει όριο!)

Το 1990 κήρυξαν το Τέλος της Ιστορίας και στείλανε την εργατική τάξη για ψώνια (με «δανεικά»   και για να «χωνέψει» την ήττα της).
Το 2010 περιχαρείς μας πετάνε  το λογαριασμό στο πρόσωπο, αποφασιζουν ότι είμαστε βαθιά χρεωμένοι και διαταζουν να τους παραδώσουμε τη ζωή μας, για να την φέρουν επιτέλους στα «μέτρα» τους.
«Ο νομοθέτης, ο δικαστής, η κοινωνία, ο επιστήμονας, βρίσκονται όλοι αντιμέτωποι με μια νέα αξιολόγηση των πραγματικών δεδομένων. Πράγματα τα οποία θεωρούντο αδιανόητα, τώρα λόγω κρίσης θεωρούνται επιβεβλημένα και αυτονόητα. Το Σύνταγμα πρέπει, συνεπώς, να "υποδεχθεί" ένα νέο φαινόμενο»μας προτείνει ο "σοσιαλιστης" κ Ευάγγελος Βενιζέλος ζητώντας ένα «σύνταγμα» στα μέτρα του μνημονίου.
«
Ασφαλώς χρειάζεται αναθεώρηση το Σύνταγμα» υπερθεματίζει ο κ. Μανός. «Τα αίτια της διαμόρφωσης των συμπεριφορών που οδήγησαν στη σημερινή κρίση, στηρίζονται σε διατάξεις του Συντάγματος…..Πολλά από τα αποκαλούμενα κοινωνικά κεκτημένα, πολλές ακαμψίες, η παντοδυναμία των συνδικάτων, η εύνοια προς μερικές κοινωνικές ομάδες» συνεχίζει φρενήρης ο «κουρέας» ακονίζοντας τα νεοφιλελεύθερα «ψαλίδια» του για το επερχόμενο «κούρεμα»  των δικαιωμάτων.
«
Οκτώ πολιτείες προωθούν νομοθεσία η οποία θα απαγορεύει τις εισφορές των εργαζομένων στα συνδικάτα, στερώντας από τα τελευταία μια σημαντική παράμετρο της ισχύος τους. Στο Οχάιο ο νέος ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης θέλει να απαγορεύσει τις απεργίες των δασκάλων των δημοσίων σχολείων, ενώ κάποιοι άλλοι όπως ο Σκότα Κουάκερ του Ουισκόνσιν απειλεί να αφαιρέσει το δικαίωμα των εργαζομένων να δημιουργούν συνδικάτα και να υπογράφουν συλλογικές διαπραγματεύσεις» τα τελευταία νέα από το εφιαλτικό πια «αμερικάνικo όνειρο».
Και μετά βγαίνει και η Μαρία Αντουανέτα και στο αίτημα του λαού για ψωμί απαντά: «Ας φάει παντεσπάνι».
Κι έφαγε……   χώμα!
Πανηγυρίζουν το Τέλος της Ιστορίας, της ταξικής και ιδεολογικής πάλης, μα ξέχασαν τον βασικό νόμο που την κινεί: την ίδια τους την απληστία!

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Μπορούν να μας "σώσουν" οι κλέφτες; Υπαρχει ιστορικό προηγούμενο "σωτηρίας" μιας χώρας απο εκείνους που τη λήστεψαν;

Με κέρδη 2 εκατ ευρώ η Νεογαλ εφαρμόζει επιχειρησιακή σύμβαση με μειώσεις μισθών για τους εργαζόμενους που εννοείται ότι θα έπρεπε να εφαρμόζονται μονό για αποδεδειγμένα προβληματικές επιχειρήσεις.
Και το πολιτικό μας σύστημα "το αλλαγμένο" που μας βομβαρδίζει με υποσχέσεις "νομιμοφροσύνης" και "αυστηρής τήρησης" των νομών σφυρίζει αδιάφορα.
Το ερώτημα λοιπόν επανέρχεται με ένταση;
Είναι δυνατόν να μας "σώσουν" οι αποδεδειγμένα κλέφτες;
Εκείνοι που έχουν αποδεχτεί τη βασιμότητα των κατηγοριών και ψελλίζουν 3 φαιδρά αντεπιχειρήματα "ότι εμείς τους ψηφίσαμε", "μαζί τα φάγαμε" και "ότι τα αδικήματα έχουν παραγράφει λόγω παρέλευσης της (επαίσχυντης) διετίας" που οι ίδιοι ψηφίσαν;
Είναι δυνατόν ο εθνικός μας διαπραγματευτής ΓΑΠ να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους Μέρκελ, Σαρκοζί και τους τραπεζίτες τους, όταν για Πασοκ και ΝΔ έχουν από ένα ογκωδέστατο φάκελο με τις κομπίνες τους που στέλνει τη πλειοψηφία των στελεχών τους στη φυλακή;
Τι διαπραγματευτική ισχύ  μέσα στη κρίση έναντι της πανισχυρης Γερμανιας μπορεί να έχει ο αρχηγός ενός κόμματος που "τα παίρνε" από τη Siemens;
Όσο ο λαός παραμυθιάζεται ότι κοιτώντας τα spreads θα βρει τη λύση τα αδιέξοδα μεγαλώνουν.
Μονό η ρήξη με το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα θα επιτρέψει, όχι μονό την ενδελεχή εξέταση κάθε σύμβασης και άρνηση αποπληρωμής παράνομων χρεών , μειώνοντας τις οικονομικές υποχρεώσεις της χώρας, αλλά και την εκπροσώπηση της  από ανθρώπους που θα έχουν τουλάχιστον την εξωθεν καλή μαρτυρία εντιμότητας και  «λευκό» μητρώο, αναβαθμίζοντας και την  διαπραγματευτική της ισχύ.
Οι κλεφτές όσο κι αν με κροκοδείλια δάκρυα "θέλουν", δεν μπορούν να μας "σώσουν".
Η κρίση όσο κι αν είναι οικονομική, έχει απάντηση πολιτική. Και πρέπει να τη δώσουμε τώρα!